Een week thuis, en heel eerlijk, we kunnen allebei nog niet zo heel erg onze draai vinden. Het huis is te luxe, het bed te zacht, s´ochtends heeel vroeg wakker, en toch allebei onze magen nog net niet helemaal 100%.

Heel langzaam begint alles wat we hebben gezien een plekje te krijgen in onze hoofden, herinneringen komen terug. Toch kunnen we nog lang niet alles uitleggen. Wanneer er wordt gevraagd hoe het was kan ik een rijtje feiten vertellen, de belevenissen in de trein en dan in het bijzonder de grensovergangen, het lange wachten het enorme ontzag wat de douane afdwingt, je durft geen woord te zeggen, geen grapje te maken ook niet tegen elkaar. Je paspoort die in een grote leren tas bij een enorm imposante man verdwijnt, de hoeveelheid papieren die je in moet vullen (dubbel, 10x dubbel hoewel ik ook nog papiertjes terug vond, dus ergens in hun enorme complexe systeem klopt er toch iets niet). Het leven in de trein, de eerste paar uren ben je onrustig en denk je nooit de lange periodes door te komen ( langst hebben we 4 dagen en 5 nachten in de trein aan een stuk doorgebracht) maar na een paar uur valt er een rust over je, tijdens de stop scoor je eten bij elkaar, maak je foto´s maar op het laatst hoef je er niet eens meer zo nodig uit, het is goed om onderweg te zijn en de trein je te laten leiden.

Rusland:
Een enorm apart land, waar verleden en toekomst sterk door elkaar heen lopen. De mensen zijn nors, en als je bijv. om info vraagt ( nou ja op de kaart aanwijst waar je heen moet met de metro) blijk je gewoon extra voor je kaartje te moeten betalen. De vrouwen hoe oud ze ook zijn lopen op giga hakken, hun wenkbrauwen zijn weg geschoren/ geëpileerde en daarna met merkstift terug getekend. De vergane sovjet glorie in gorky park, de lada´s tussen de dikke bmw´s

Mongolië:
De weidsheid, de natuur, 4 seizoenen in 4 dagen. De onherbergzaamheid van het land, de wegen zijn karrensporen, de hartelijkheid van de mensen. De technologie die verder ontwikkeld is als hier, maar voor hen vaak onbetaalbaar, een gps zoals wij die mee hadden kost hier in Nederland ongeveer honderd euro, daar ongeveer 400.
Leven doe je van wat je beesten je geven, als je mazzel hebt zijn dat grote kuddes, al je verse producten haal je daarvandaan. De woningen zijn primitief, de gertenten, kunnen een warm en veilig onderkomen zijn, de meesten hebben een giga schotel voor de tv erbij en een zonnepaneel om de mobiel op te laden. Het is een trots volk, in het bijzonder de mensen op het platteland hechten veel waarde aan tradities, ik mag dat wel.
Mooiste herinnering daar is het verblijf bij de nomadenfamilie, hoe opgelaten we ons daar toch ook voelde, achteraf gezien is het een van onze mooiste herinneringen. ( het is gebruikelijk dat je een klein presentje geeft, wij hadden afgezien van het standaard klompjes gebeuren oranje voetbal sokken meegenomen, geweldig om dat kleine nomade vrouwtje dubbel te zien van het lachen, en haar in haar bewegingen naar mij duidelijk te maken dat ze wel snapte waarom, en dat ze hoopte dat Nederland hoog kwam te staan.)
De hygiëne hebben we vaak daar compleet moeten laten varen, en ach weetje op een gegeven moment trek je je daar niks meer van aan. (hoewel, mijn grootste uitdaging was een gat in de vloer ( of als je het mooi wil noemen een hurk toilet) in de trein, hobbel hobbel hobbel, mannen en vrouwen gebruiken een toilet, en als jij je handen ergens oplegde om enigszins hou vast te hebben was dat al zeiknat, de radertjes in je hoofd zeiden dan ook wel; hoe kan dat, er is hier geen stromend water aanwezig….) toch kun je je er na verloop van tijd overheen zetten, je waste je handen en wc-papier en hygiënische doekjes werden je grootste vriend.


China:
Wederom geweldige mensen, hoewel ik soms ook heel naar werd van het gestaar en stiekeme gefotografeer, gister was ik in de lange nering, een kop koffie bij de HEMA, iemand richt een fototoestel op ons, gelijk een defensieve houding, pas na een paar seconde realiseerde ik me dat het niet om ons ging, maar om een vogel die vastgelegd werd. China heeft indruk gemaakt, er is in dat land nog zoveel te bewonderen, ik ben ervan overtuigd dat ik daar nog wel een x kom
Schitterende landschappen, goed eten, de mensen die Engels met je willen oefenen, het enorme onderhandelen ( als je wilt zelfs mogelijk om een flesje drinken) de muur, de verwondering daarover… Beijing, de stad waar de technologie een fase heeft overgeslagen, daar waar een rijke en oude cultuur nog zo ingebakken zit in de hedendaagse activiteiten, daar waar een schitterende pagode probleemloos naast een wolkenkrabber staat. Opvallend vond ik dat ook daar zo weinig mensen Engels praatte, ergens kunnen ze het wel, zolang het bij zelfstandig naamwoorden blijf gaat het goed, moeten er hele zinnen geformuleerd worden komen vele er niet meer uit, lukt dat dan heb je nog het probleem van de intonatie van de woorden ( waar wij, 2 verschillende klanken gebruiken, bijv. vragend stellen etc. gebruiken hun er geloof ik 4, waarbij elke klank van dezelfde lettergroepen ook nog weer een andere betekenis heeft).
Toch is vooral Beijing prima zelf te doen, veel is in het Engels, ook de borden etc. ik heb om sommige dingen vreselijk moeten lachen, zo kreeg je voor het hangende klooster in datong een toegang kaart waar Mountains werd gespeld als mountians, helemaal als je dan je nummering op het kaartje zien, je bent ver in de 100.000ste bezoeker, we hebben het dus niet over een kleine attractie.
Aan alle kanten merk je nog de dingen van het communisme, zo lopen er rustig 4 man tegelijk je te bedienen, werkverschaffing, ze blijven net zolang staan totdat jij je keuze hebt gemaakt, soms blijven ze ook staan om te kijken hoe jij je eten opmaakt. Schokkend vond ik het verhaal van onze gids/aanspreekpunt, hij vertelde vorig jaar naar Frankrijk te hebben gewild, hij kreeg echter geen toestemming, sprak te goed Engels, ze waren bang dat hij zou blijven.
Ik vond het interessant om in een overwegend boeddhistische land te zijn ( Mongolië ook). We hebben verschillende religieuze plekken bezocht, en dankzij onze (uiteraard bevooroordeelde) gids en chauffeur in Mongolië eea meegekregen, het drie keer lopen om een stupa/ ovoo (stenen “altaar”vaak met van alles dr op, gebedsvlaggetjes etc.) welke ons een veilige reis moesten garanderen. Nou is bij elke een keer stoppen veel werk, 3 x toeteren mag dan ook…
Het offeren van wierrook, geld, of ander niet dagverse producten. De enorme pracht en praal van de kloosters etc.

In datong hadden we de mazzel een feestdag mee te maken, omdat we op dat moment een gids hadden hebben we hier eea van meegekregen ( en vandaar dat we nu nog steeds allebei een gekleurd bandje om de pols hebben)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Dubbe l_Vijf vind je meer achtergrond erover. Ook de daar afgebeelde zongzi had de gids voorons meegenomen en hebben we mogen proeven. Was absoluut een toegevoegde waarde om juist op die dag een gids te hebben, wist veel te vertellen, stond open voor al onze vragen.

We hebben denk ik veel geleerd van deze reis, je leert wat luxe is en hoe dat ongelofelijk niet nodig het is om jezelf toch een goed leven te geven, eigenlijk staat het je alleen maar in de weg rust te vinden. De andere landen die zo trots zijn op hun verleden ( en daarmee helaas ook de oneffenheden wegstrijken), het chauvinisme die bij ons enkel bij voetbal om de hoek komt is er daar elke dag.
Het is raar je droomreis uit te voeren, het was wat ik had verwacht, ik voel me rijk dat ik dit heb kunnen doen, kan een stukje rustiger dood gaan. Het heeft ergens rust gegeven, tijdens deze reis hebben we een aantal x mensen ontmoet die voor langere tijd op “wereldreis”gingen, altijd gedacht dat ik ooit zoiets nog moet ondernemen, die rush is voor mij nu wel weg. Wel besloten dat we wat langere reizen vaker moeten maken, zolang we de mogelijkheid hebben wil ik ontdekken, ervaren, ruiken en zien, ook in mijn eigen achtertuin. Dat maakt mij een rijker mens.